"...De stilte van het landschap had zijn tentakels uitgestrekt tot diep in het mobieltje. De moed zonk me in mijn schoenen en verslagen worstelde ik me richting wrak. De stille ruimte manifesteerde zich ook in mijn gedachten en er ontsproten zich vredige stekjes van rust gedijend op de woelige ondergrond van mijn geweten.Voor het eerst in mijn leven voelde ik een rustige vrede. Verslagen weliswaar, maar vredig. Ik gaf me over en vocht niet meer. Ik liep alleen maar, voelde niets, herinnerde niets, dacht niets, was nergens boos om. De rode waas die voor mijn ogen had geschenen was verdwenen. De waas die roder dan rood was geweest, roder dan het roodste bloed dat ik in de sneeuw had gezien had plaats gemaakt voor serene witheid..." |
