"...Zijn obsidiaankleurige ogen straalden nu één en al vriendelijkheid uit. De sporen van lust die erin hadden gelegen waren nu verstopt achter oprechtheid. Ik zwichtte ervoor, zij het met tegenzin. De barse toon waarop oom Karel me tien minuten geleden had aangesproken, was ik nog niet helemaal vergeten. Hoe kon een mens als een blad aan een boom omslaan? Dat ging mijn jonge verstand teboven..." |
